Eetgewoontes in Oeganda en een overleden baby

Het eten hier is super goed. Natuurlijk niet echt Nederlands, maar ja dat kan ook niet in Oeganda. Als ontbijt krijgen wij als Muzungu's (blanken), na de pap (porridge) van de kinderen, brood met thee. Die pap mogen wij ook wel eten, maar die kan ik echt niet weg krijgen zonder te kokhalzen. Dus geven ze ons nu brood met jam of suiker. Tussen de middag eet ik geroosterd brood in mijn huisje. In de supermarkt heb ik chocopasta en pindakaas gekocht voor wat extra variatie naast de jam en suiker. Met het avondeten eet ik wat de pot schaft voor de kinderen. Hiervan vind ik alles heerlijk!

- Zondag: Patat met een worstje en wat rauwkost
- Maandag: Rijst met een bruine bonen prut
- Dinsdag: Spaghetti met groenten
- Woensdag: Aardappels met snijbonen of andijvie en soms met een gekookt ei
- Donderdag: Rijst met een doperwtenprut
- Vrijdag: Rode kool, draadjes vlees en ik dacht aardappelpuree, maar het is een puree van de nog groene bananen
- Zaterdag: Soep met brood, maar meestal eet ik samen met de andere Muzungu's een lekkere Rolex!

Een Rolex is een gebakken ei gerold tussen een soort pannenkoek. Dit kopen we aan de kant van de weg en eten dit samen tijdens een filmpje op. Als een kind jarig is eten we ook wel eens pannenkoeken. Zoals jullie kunnen lezen heb ik het hier heel goed. Echt ZO fijn om gewoon lekker te kunnen eten en genoeg energie te hebben om met de kinderen te spelen en ze alle liefde te geven.

Vorige week heb ik weer een bevalling meegemaakt en deze keer heeft het kindje het niet gehaald. Het was een jonge moeder die haar eerste kind verwachtte. Erg spijtig en ook heel droevig om dat mee te maken. Opvallend is dat de baby na het overlijden gelijk in een doek wordt gewikkeld en aan de kant wordt gelegd. De moeder krijgt niet de kans om haar jongetje te bekijken, vast te houden en afscheid te nemen. In Nederland wordt hier juist heel veel aandacht aan besteed, dus ik stond echt verbaasd te kijken. Later werd mij verteld dat in de cultuur van Oeganda de dood iets is waar je niks mee te maken wilt hebben en dat je zeker geen dode aan wilt raken. Hoe zal het verder gaan met het verdriet en gemis van deze vrouw? Ook trouwens met het verdriet van de vader, want hij was gelijk naar de kliniek gekomen en dat is in Oeganda totaal niet gebruikelijk. Hij leek ook erg aangedaan door de dood van zijn zoontje. Alle kleertjes konden ze dus weer mee naar huis nemen. Erg triest dat zo'n zeer gewenst jongetje dood gaat terwijl er tientallen niet gewenste kinderen aan de kant van de straat worden gelegd. Allebei de situaties zijn ongelooflijk.

‹ Terug naar overzicht